काठमाडौँ :फिल्म ‘के घर के डेरा घर नम्बर २’ मा निर्देशक दीपेन्द्र के खनालले धेरै कलाकार र समस्यालाई एकै ठाउँमा ल्याएर कथा भन्ने प्रयास गरे पनि, केन्द्रीय पात्र छनोटमा अलमल हुँदा फिल्मले दर्शकलाई बाँध्न सकेको छैन। बुद्धिसागर जस्ता सफल लेखकको कथा र पटकथा हुँदा पनि फिल्म प्रभावहीन बन्नुमा निर्देशकको कमजोर प्रस्तुति मुख्य कारण देखिन्छ।
तपाईंले औंल्याएका केन्द्रीय पात्र निर्माणका उपायहरू निर्देशकले अवलम्बन गर्न सकेको भए फिल्मले फरक रूप लिन सक्थ्यो। मुख्य पात्रलाई बढी समय दिएर, उसको कथालाई फिल्मको मुख्य द्वन्द्वसँग जोडेर, र अन्य पात्रहरूलाई उसको यात्रामा सहयोगी बनाएर दर्शकलाई एक जना पात्रसँग भावनात्मक रूपमा जोड्न सकिन्थ्यो। क्यामेराको कोण, संवाद, र पृष्ठभूमिको प्रयोगले पनि मुख्य पात्रलाई स्थापित गर्न मद्दत गर्थ्यो। तर फिल्ममा यस्ता प्रयासहरू फितलो देखिन्छन्।
कलाकारहरूको अभिनय सबल भए पनि कमजोर लेखन र निर्देशनले उनीहरूको क्षमतालाई न्याय गर्न सकेको छैन। घर र भावनाको सम्बन्धलाई देखाउने प्रयास सकारात्मक भए पनि, धेरै समस्या र पात्रहरूलाई एकै ठाउँमा कोच्दा कथा छरिएको महसुस हुन्छ।
फिल्मको गति सुस्त हुनु र अनावश्यक पात्रहरू थपिनुले दर्शकलाई निराश बनाएको छ। नाकाबन्दी, कोरोना, मिटर ब्याज जस्ता धेरै विषयलाई एकैसाथ उठाउन खोज्दा कुनै पनि विषय गहिराइमा पुग्न सकेको छैन। छाता बनाउने र किराना पसले जस्ता पात्रहरूको भूमिका स्पष्ट नहुँदा फिल्म झनै कमजोर बनेको छ।
निश्चल बस्नेतको पात्रलाई ‘सुपरम्यान’ भन्नुको औचित्य पनि प्रष्ट छैन। फिल्मको कथा अनुसार खगेन्द्रको पात्रमा त्यो गुण देखिन्छ, तर बाल कलाकारको संवादमा मात्र सीमित गर्दा त्यो प्रभावकारी बन्न सकेको छैन। रौनक निवासको चित्रण पनि वास्तविकतासँग मेल खाँदैन। जर्जर भनिएको घर फिल्ममा त्यस्तो देखिँदैन।
खलनायकको भूमिकामा सन्जोग रसाइलीको अभिनय राम्रो भए पनि उनको चरित्र एकै पात्रमा सीमित हुँदा प्रभाव कम हुन्छ। रेस्टुरेन्टमा हत्या गरेको दृश्यको पनि कुनै अर्थ देखिँदैन। खगेन्द्रको रहस्यमय चरित्र र अन्त्यमा खुलाइएको पृष्ठभूमि पनि असंगत लाग्छ। उनको गुजारा चलाउने काम र वास्तविक पहिचानबीच तालमेल देखिँदैन। उपासना र खगेन्द्रबीचको सम्बन्ध पनि नाटकीय र अनावश्यक छ।
केकी अधिकारीको समस्याको हल्का समाधान र कमजोर पृष्ठभूमि संगीतले पनि फिल्मलाई कमजोर बनाएको छ। छायाङ्कन र सम्पादन सामान्य छन्। गीतहरू कथासँग मिल्दोजुल्दो भए पनि फिल्मको समग्र प्रभावलाई बढाउन सकेका छैनन्।
अन्त्यमा, ‘के घर के डेरा घर नम्बर २’ हेर्दा लाग्छ कि बुद्धिसागरको लेखन क्षमतालाई निर्देशक खनालले सही तरिकाले प्रयोग गर्न सकेनन्। सफल लेखक हुँदाहुँदै पनि यस्तो कमजोर फिल्म बन्नुमा निर्देशनकै कमजोरी देखिन्छ। धेरै विषयलाई एकैसाथ समेट्ने प्रयासमा निर्देशकले कथालाई स्पष्ट र प्रभावकारी रूपमा प्रस्तुत गर्न सकेनन्।
२०८२ जेष्ठ ५, सोमबार
