काठमाडौं : नारी हृदयको त्यो गहिरो वेदना, आस्थामा आएको भयानक भूकम्प र न्यायप्रतिको विचलित विश्वासको साक्षी बनेको छ, रवि लामिछानेकी पत्नी निकिता पौडेलको मर्मस्पर्शी अनुभूति। सहकारी ठगी मुद्दामा सर्वोच्च अदालतले रवि लामिछानेविरुद्ध आदेश सुनाएपछि निकिताको मनमा उठेको आँधीलाई उनले फेसबुकमार्फत पोखेकी छन्, जसले हरेक संवेदनशील हृदयलाई छुन पुगेको छ।
जेठ ९ गते शुक्रबारको दिन, निकिताका लागि एउटा युगझैं लामो र पीडादायी बनेको थियो। अदालतको सुनुवाइको अन्तिम दिन, उनी न्यायलय, न्यायकर्ता र न्यायप्रतिको दृढ विश्वास बोकेर तेस्रो दिन पनि सर्वोच्च अदालत पुगिन्। बहस सकियो, आदेशको प्रतीक्षा सुरु भयो। मनले अन्याय हुँदैन, न्याय अवश्य मिल्छ भन्ने आस मर्न दिएन। उनलाई लाग्यो, ‘हाम्रो तर्फबाट बहस राम्रो भयो। बेञ्चका हरेक प्रश्नको कानून व्यवसायीले तथ्यपूर्ण जवाफ दिए। बहसले तथ्य पक्रेर आदेश गर्न बेञ्चलाई प्रशस्तै आधार दिएको ठानें। न्यायप्रतिको विश्वास झनै बढ्यो।’
करिब दुई बजेतिर बहस सकिएपछि सुरु भयो, कठोर प्रतीक्षाको क्षण। सात घण्टासम्म उनी आदेश कुर्दाकुर्दै प्रवक्ताको कार्यकक्षमा बसिन्। तर, ‘एकैछिन है…’ भन्दै निस्किएका प्रवक्ता फर्किएनन्। आदेश ल्याएर सुनाउनु पर्ने मान्छे नै हराए। अन्त्यमा, अदालतभित्रै हुँदा पनि उनले आफ्नो श्रीमानबारे आएको आदेश बाहिरबाट, पत्रकार भाइले फोन गरेर सुनाएको समाचारमार्फत सुन्नुपर्यो – ‘नेगेटिभ समाचार छ, मैले कान्तिपुरको अनलाइनमा पढें।’
‘मानवता हराएको देश!’ – निकिताको आक्रोश
यो क्षण निकिताका लागि असह्य पीडाको बन्यो। उनी अदालतभित्रै, आदेशबारे आधिकारिक जानकारी दिने प्रवक्ताको कार्यकक्षमै थिइन्। तर, निवेदक, जसको श्रीमानबारे आदेश आएको थियो, उसैले अदालतबाट आधिकारिक जानकारी पाएन। उनको मनमा प्रश्न उठ्यो, ‘अदालत प्रशासन कतिसम्म गैरजिम्मेवार!’ न्याय त दिएन–दिएन, मानवीय व्यवहार पनि गरेन भन्ने उनको गुनासो थियो। ‘मानवता हराएको देश!’ भन्दै उनले झमझम पानी परिरहेका बेला अदालतबाट निस्किएकी थिइन्। शुक्रबारको त्यो तनाव, अनिद्रा र रुवाइले उनको जिन्दगीकै अत्यन्तै कठिन दिन बनाएको थियो।
शुक्रबारको त्यो असह्य पीडापछि भोलिपल्ट (शनिवार) उनी भैरहवास्थित रवि लामिछानेलाई भेट्न गइन्। अन्यायको शिकार भएकी उनी कसरी तंग्रिएर हिंडिन् होला, कसरी उनको अगाडि पुगिन्, उनलाई नै थाहा छैन। ‘सायद जिउँदो लाश भएर हिंडेछु,’ उनी लेख्छिन्, ‘उहाँको अगाडि पुगेपछि मात्रै होस खुलेजस्तो भयो।’
हल्लिएको आस्थाको जग र न्यायप्रतिको विचलित विश्वास
निकिताको मनमा गहिरो प्रश्न उठेको छ – ‘केही प्रमाण नभेटिँदा पनि मेरो श्रीमानविरुद्ध मुद्दा लगाइयो। नियत नै राखेर थुनियो। गैरकानूनी पक्राउबारे परेको रिटमा अदालतले एक शब्द पनि बोलेन। अब, न्याय माग्न म कहाँ जाऊँ? मनको डर मेटाउन कसलाई गुहारौं?’
उनको सबैभन्दा ठूलो पीडा र निराशा यहीँ छ। गणतान्त्रिक राज्यमा समेत न्याय र मानवीयता मृत भेटेपछि उनको आस्था र विश्वासको जग बेस्सरी हल्लिएको छ। यो जग फेरि स्थिर हुन्छ कि सदाका लागि ढल्छ, त्यो उनलाई थाहा छैन। निकिताको यो अभिव्यक्ति केवल एक पत्नीको व्यक्तिगत पीडा मात्र होइन, न्याय प्रणालीप्रति जनमानसमा उठ्ने प्रश्नहरूको प्रतिध्वनि पनि हो। उनको यो ‘व्यथित’ हृदयको पुकारले कतिलाई भावुक बनायो होला र कतिलाई सोच्न बाध्य बनायो होला!
२०८२ जेष्ठ १२, सोमबार
